Więcej o Opportunity Score
Koncepcja ta, spopularyzowana m.in. przez Tony’ego Ulwicka w metodologii Jobs-to-be-Done (JTBD) oraz ramionach Outcome-Driven Innovation (ODI), odpowiada na fundamentalny problem zarządzania: w co zainwestować ograniczone zasoby firmy, aby nie przepalać budżetu.
Tradycyjne badania satysfakcji często zniekształcają rzeczywistość biznesową. Klienci mogą deklarować wysokie zadowolenie z procesów, które są dla nich całkowicie drugorzędne, lub akceptować niską jakość w obszarach, które w decydującym momencie przesądzą o ich odejściu do konkurencji. Opportunity Score eliminuje ten szum badawczy za pomocą formuły matematycznej:
Opportunity Score = Ważność + max(Ważność – Satysfakcja, 0)
Zastosowanie tej kalkulacji porządkuje badane punkty styku (touchpoints) w trzy jednoznaczne kategorie strategiczne:
-
Obszary niedoinwestowane (wysoka waga, niska satysfakcja): krytyczne źródło frustracji odbiorców i bezpośrednia przyczyna odpływu klientów (churn) lub pracowników. To tutaj leży najwyższy potencjał na innowacje i wzrost marży.
-
Obszary optymalne (wysoka waga, wysoka satysfakcja): fundamenty przewagi rynkowej, które wymagają utrzymania standardu, ale nie wymagają agresywnego zwiększania nakładów finansowych.
-
Obszary przeinwestowane (niska waga, wysoka satysfakcja): operacyjny balast organizacji; procesy i benefity generujące koszty, których eliminacja nie wpłynie negatywnie na lojalność odbiorców.